Hoe het voelt
Ze had er al weken met niemand over gepraat.
Na de verhuizing belden de vriendinnen die hadden gezegd dat ze contact zouden houden niet meer. De nieuwe stad voelde als een wachtkamer. Ze meldde zich aan omdat ze niets te verliezen had.
Haar buddy was geen therapeute. Geen maatschappelijk werkster. Gewoon iemand die er op dinsdagavond was met een kop thee en zonder agenda.
Ze praatten over alles en niets. Het weer. Een recept dat mislukte. Een sollicitatiegesprek dat nog slechter ging. Soms zaten ze gewoon samen in een videogesprek, ieder met haar eigen dingen bezig, niet alleen.

Zes maanden later zei ze het zelf: deze stad voelde eindelijk als een plek waar ze woonde, niet als een plek waar ze vastzat.
Alle verhalen zijn samengesteld uit meerdere ervaringen. Ze geven echte ervaringen weer, maar maken geen specifieke personen herkenbaar.

